Obsypane pędy

W naszych warunkach klimatycznych obsypane pędy zakorzeniają się przeważnie dopiero jesienią. W krajach cieplejszych od Polski okres zakorzenienia przypada na miesiące zimowe. Korzenie tworzą się i rozwijają najintensywniej od chwili, gdy pędy zakończyły swój wzrost i zaczynają się przygotowywać do spoczynku zimowego. W tym okresie pokarmy wędrują do dolnych części pędów i korzeni. Wraz z substancjami pokarmowymi spływają w dół substancje korzeniotwórcze, których część gromadzi się w obsypanych ziemią odcinkach pędów wpływając na tworzenie się nowych korzeni przy sprzyjających warunkach (odpowiedniej wilgotności gleby i temperaturze). Szybszemu formowaniu się korzeni sprzyja 3?4-krotne okręcenie nasady pędu giętkim drutem (niekoniecznie miedzianym). Czynność tę wykonujemy przed pierwszym obsypywaniem młodych pędów. W miarę wzrostu pędy grubieją, a drut wciska się w korę i powoduje gromadzenie się substancji pokarmowych ponad miejscem przewiązanym, dzięki czemu tworzy się większa ilość korzeni. Zamiast obwiązywania drutem można zastosować obrączkowanie pędów polegające na wycięciu dookoła pędu, tuż nad powierzchnią ziemi, wąskiego paska kory przed przystąpieniem do obsypywania roślin ziemią. Ze względu na stosunkowo dużą pracochłonność tych zabiegów i powiększenie kosztu produkcji stosujemy je przede wszystkim do roślin trudno ukorzeniających się, na których rozmnożeniu bardzo nam zależy.

Rozmnażanie przez kopczykowanie

Kopczykowanie jako metoda produkcyjna jest stosunkowo rzadko stosowane w szkółkarstwie ozdobnym. Przez kopczykowanie rozmnażamy przeważnie gatunki lub odmiany słabo rosnące, jak porzeczka alpejska niska, odmiany tawuły drobnej, pigwowca japońskiego, derenia białego, wiśni gruczołkowatej. Możemy również rozmnażać w ten sposób: kasztanowiec drobnokwiatowy, różne mieszańce magnolii, hortensję wiechowatą wielkokwiatową, tawułę wczesną i Thunberga. Metoda ta polega na tym, że młode niezdrewniałe pędy obsypujemy ziemią, zwiększając jej warstwę w miarę wyrastania pędów. W dolnej części obsypanych pędów na skutek sprzyjających warunków wytwarzają się korzenie przybyszowe. Krótkie przycięcie pnia lub pędów powoduje wyrastanie młodych pędów bądź ze śpiących pączków, bądź z pączków przybyszowych oraz przyczynia się do tworzenia nowych pączków przybyszowych. Pierwszym warunkiem dobrego zakorzenienia się pędów jest wczesne ich obsypanie ziemią. Przez obsypanie odcinamy dostęp światła do pędów.

Rozmnażanie przez podział i odrosty

Rozmnażanie przez podział i odrosty korzeniowe jest wykorzystaniem naturalnego sposobu rozmnażania, który nie wymaga żadnych szczególnych zabiegów. Chociaż istnieje wiele gatunków roślin, które możemy rozmnażać przez podział, sposób ten stosujemy tylko w nielicznych przypadkach. Wynika to przede wszystkim z tego, że wymaga on dużej ilości roślin matecznych. Podziału krzewu dokonujemy zazwyczaj wiosną lub jesienią, gdy młode tegoroczne pędy dostatecznie zdrewnieją. Roślinę mateczną wykopujemy i dzielimy w ten sposób, aby każda jej część miała odpowiednią ilość korzeni. W wielu przypadkach możemy roślinę mateczną podzielić na pojedyncze ukorzenione pędy. Części roślin sadzimy bądź na zagonach, bądź też wprost na kwaterze szkółkowej w zależności od siły wzrostu i wymagań danego gatunku, jak również od wielkości części. Cenniejsze gatunki, jak np. wawrzynek główkowy, wysadzamy najpierw do skrzyni inspektowej, aby młode roślinki, znajdując się w dobrych warunkach i pod stałą troskliwą opieką, wytworzyły dobrą bryłkę korzeniową, po czym wysadzamy je na zagony. Przez podział rozmnażamy głównie niskie krzewy oraz podkrzewy, w nielicznych tylko przypadkach krzewy większe. W zasadzie można go stosować w tych wszystkich przypadkach, gdy pędy wyrastają wprost z karpy korzeniowej krzewu, jednak jako metoda produkcyjna podział nie zasługuje na rozpowszechnienie, jest bowiem zbyt kosztowny. jeżeli podział możemy zastąpić innym sposobem rozmnażania, np. sadzonkowaniem, powinniśmy je stosować jako metodę bardziej ekonomiczną i szybszą.

Rośliny mateczne

Na rośliny mateczne wybieramy zdrowe, silne i najbardziej typowe egzemplarze. Odległości sadzenia zależą od charakteru wzrostu rośliny i sposobu robienia odkładu. Tak na przykład dla odmian derenia białego wystarczy rozstawa 1?1,5×1?1,5 m, a dla różnych pnączy i silnie rosnących klonów musimy stosować odległość wynoszącą 2?3×2?3 m. Lepiej jest sadzić rzadziej, bo wtedy łatwiej możemy wykonywać zabiegi uprawowe i rośliny mateczne lepiej rosną. Do robienia odkładów przystępujemy wtedy, gdy rośliny mateczne wytworzą dostateczną ilość silnych młodych pędów. Wszystkie słabe pędy, które wyrosną w czasie lata, przycinamy późną jesienią możliwie jak najkrócej. Pozostawianie zbyt długich czopów przyczynia się do tego, że karpa krzewu matecznego wystaje za bardzo ponad powierzchnię ziemi, co utrudnia, a niekiedy nawet uniemożliwia przyginanie i odkładanie pędów. Przygotowanie roślin matecznych może trwać 2?3 lata. Jak mówiliśmy, w większości przypadków odkłady robimy z zeszłorocznych pędów. Czasami używamy do robienia odkładów pędów dwuletnich, zwłaszcza wtedy, gdy przyrosty pędów danej rośliny są krótkie. Takie rośliny, jak azalie, różaneczniki, klon palmowy i niektóre rośliny zimo-zielone, rozmnażamy przez odkłady zrobione z pędów 2?3-letnich. Zazwyczaj im starsze są pędy, tym dłużej trwa okres tworzenia się korzeni. W wielu przypadkach dopiero po dwóch latach odkłady są dostatecznie ukorzenione. Zależy to nie tylko od wieku pędu, ale i od właściwości danej rośliny i jej zdolności do wytwarzania korzeni oraz od warunków środowiska i przebiegu pogody.

Sadzonki korzeniowe

U sadzonek korzeniowych nowe korzenie rozwijają się z korzeni bocznych, już wytworzonych w tkankach korzenia głównego lub też bezpośrednio z kalusa. Korzenie przybyszowe u sadzonek zielnych, podobnie jak i u sadzonek zdrewniałych, są pochodzenia endogenicznego, pączki przybyszowe w większości przypadków ? są pochodzenia egzogenicznego. U sadzonek korzeniowych natomiast pączki, z których potem tworzą się pędy, są endogeniczne, pojawiają się bowiem w felogenie. Sadzonki podlegają ogólnemu prawu biegunowości w roślinie. Na morfologicznie górnym końcu sadzonki tworzą się pędy, na morfologicznie dolnym ? korzenie. Zjawisko biegunowości obserwujemy już przy powstawaniu kalusa. Tworzy się on zawsze u podstawy sadzonki, rzadziej i w niewielkiej ilości w górnej jej części. Zjawisko biegunowości jest ściśle związane z występowaniem substancji wzrostowych. Doświadczalnie stwierdzono, że dla pojawienia się korzeni potrzeba znacznie większego stężenia substancji wzrostowych aniżeli dla powstawania pączków. U dołu sadzonki nagromadza się więcej substancji wzrostowych niż u góry. Takie nierównomierne rozmieszczenie tych substancji w różnych częściach sadzonki jest wynikiem tego, że w normalnych warunkach w roślinie przesuwają się one biegunowo, tj. wyłącznie z góry na dół. Przy odcinaniu sadzonki znajdująca siew niej substancja wzrostowa powoli przesuwa się do dołu, wskutek czego zwiększa się tutaj jej stężenie. Sprzyja to powstawaniu korzeni, a jednocześnie wskutek zubożenia górnego końca sadzonki w substancję wzrostową, zawiązują się tam pączki. Silne stężenie substancji wzrostowych w dolnej części sadzonki powoduje łatwe wytwarzanie się korzeni i nierozwijanie się pączków i na odwrót. Fakt ten pozwala nam rozstrzygnąć wiele zagadnień praktycznych. Staje się zrozumiałe, dlaczego w przypadku bardzo krótkich sadzonek rozwijają się z łatwością pączki, a bardzo trudno korzenie.

szkolkarstwo arty przyroda formy produkowanych roslin normy jakosciowe lokalizacja szkolki uksztaltowanie terenu gleba i podglebie h 2 arty przyroda h 2 najlepsza gleba gleby piaszczyste prochnica woda w glebie blizsze poznanie terenu h 3 arty przyroda h 3 dzielenie powierzchni kwatery drogi ogrodzenie zywoploty h 4 arty przyroda h 4 przeswietlenie zywoplotu inspekty produkcja szklarnie rury w szklarni h 5 arty przyroda h 5 rosliny wegetatywne nawozy mineralne planowanie plodozmianow zmianowanie a okres produkcji roslin kolejnosc roslin h 6 arty przyroda h 6 przyrodnicze podstawy zmianowania pomieszczenia socjalne pakownia szopa do zimowania warsztaty h 7 arty przyroda h 7 pomieszczenia gospodarcze pomieszczenia mieszkalne wielkosc i usytuowanie osrodka pielniki brony talerzowe h 8 arty przyroda h 8 glebogryzarka mechanizacja pracy zraszacze zrodlo wody urzadzenia nawadniajace h 9 arty przyroda h 9 technika rozmnazania pielegnowanie siewek drzew wykopanie siewek wykopywanie sortowanie i dolowanie technika pikowania h 10 arty przyroda h 10 pikowanie siewek oslanianie powierzchni gleby siew iglastych do gruntu duze nasiona sposoby siewu nasion h 11 arty przyroda h 11 siew jesienny pora siewu postepowanie z nasionami przed siewem przesuszenie przechowywanie nasion h 12 arty przyroda h 12 oczyszczanie czyszczenie i dosuszanie nasion sila kielkowania azot i potas prace pielegnacyjne h 13 arty przyroda h 13 pedy u iglastych mlode rosliny w kwaterach sadzenie pod sznur przygotowanie roslin do sadzenia pora sadzenia h 14 arty przyroda h 14 nawozenie obornikiem wiezba sadzenia plan sadzenia szczepienie zima w szklarni szczepienie w szklarni h 15 arty przyroda h 15 szczepienie w korzen szczepienie przez stosowanie technika okulizacji przed okulizacja przebieg pogody h 16 arty przyroda h 16 okulizacja przygotowanie zrazow wybor zrazow pora sadzenia podkladek szkolkarstwo sadownicze h 17 arty przyroda h 17 rozmnazanie drzew i krzewow lisciastych wysadzanie przygotowywanie sadzonek pora przygotowywania pedow sadzonka zdrewniala h 18 arty przyroda h 18 puder chemia organiczna substancje wzrostowe proces wzrostu zdolnosc ukorzeniania sie sadzonek h 19 arty przyroda h 19 odklad powietrzny rozmnazanie przez odklady kopczykowanie pedow zmniejszenie rozstawy kopczykowanie w duzych ilosciach h 20 arty przyroda h 20 obsypane pedy rozmnazanie przez kopczykowanie rozmnazanie przez podzial i odrosty rosliny mateczne sadzonki korzeniowe