Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych

Najszybsze i w wielu przypadkach najlepsze wyniki można otrzymać rozmnażając rośliny z sadzonek zielnych, zwanych także letnimi. Do stosowania jednak tego sposobu rozmnażania potrzebne są inspekty lub szklarnie, co podwyższa koszty produkcji. Z tego powodu powinniśmy rozmnażać z sadzonek zielnych tylko te gatunki lub odmiany, które rozmnażają się gorzej przy zastosowaniu innej, tańszej metody. Jak wiemy, sadzonki zielne sporządzamy z kawałków ulistnionych pędów. Stopień zdrewnienia pędu może być różny. Sadzonki większości drzew i krzewów liściastych robimy z pędów półzdrewniałych. Wyjątkiem są takie rośliny, jak różanecznik i inne liściaste zimozielone. Ich sadzonki sporządzamy z jednorocznych pędów zdrewniałych. Sadzonkować powinniśmy według pewnej kolejności. Najwcześniej przystępujemy do rozmnażania z sadzonek zielnych tych gatunków i odmian, które wcześnie rozpoczynają wegetację. Tak np. przy normalnym przebiegu pogody sadzonki z porzeczki krwistej możemy robić już w pierwszej połowie czerwca. Wcześnie sadzonkujemy również rośliny o słabym wzroście, u których okres rozwoju młodych pędów trwa krótko, Dla większości krzewów liściastych najlepszą porą rozmnażania z sadzonek zielnych jest koniec czerwca ? lipiec.

Wysadzanie

Na wiosnę, gdy tylko ustali się pogoda i pole przeznaczone do sadzenia dostatecznie obeschnie, przystępujemy do wysadzania sadzonek. Teren pod sadzonki zdrewniałe musi być bardzo starannie wybrany i przygotowany, aby zapewnić jak najlepsze warunki dla ich ukorzeniania się i rozwoju. Na pierwsze miejsce wysuwa się zagadnienie zapewnienia sadzonkom dostatecznej ilości wody. Sadzonki posadzone na glebach lekkich, łatwo wysychających, masowo giną w okresie suszy. Ciężkie, gliniaste gleby wymagają dostępu powietrza. Najlepsze są gleby gliniasto-piaszczyste, pożywne, o dużej zawartości próchnicy. Kwatery przeznaczone do wysadzania sadzonek powinny być dokładnie odchwaszczone, a w jesieni zaorane co najmniej do głębokości 30 cm. Wiosną, przed sadzeniem, można zastosować gryzarkę glebową. Sadzonki wysadzamy na zagonach albo ?na płask? metodą rzędową lub rzędowo-pasową, zachowując taką samą rozstawę jak dla siewek pikowanych. Zagłębiamy je do ziemi tak, aby wystawało tylko pierwsze górne oczko (lub pierwsza para oczek), zawsze pionowo. Sadzenie ukośne, stosowane niekiedy przez niektórych szkółkarzy, jest zupełnie niewłaściwe, gdyż otrzymany materiał roślinny jest przeważnie źle uformowany, a wykopywanie go bardzo utrudnione. Wpychanie sadzonek w ziemię może mieć miejsce tylko w tym przypadku, gdy gleba jest bardzo dobrze spulchniona, w przeciwnym razie uszkadzamy korę u nasady pędu. Aby tego uniknąć, ustawiamy sadzonki w wykopanych rowkach lub szparach zrobionych łopatą i ziemię dobrze obciskamy. Przy masowej produkcji można sadzić sadzonki pod pług lub specjalny bruzdownik.

Przygotowywanie sadzonek

Sadzonki tniemy dobrze wyostrzonym sekatorem lub nożem do podkrzesywania. W pierwszym przypadku praca wykonywana jest szybciej, ale mniej dokładnie, bo sekator bardzo często zgniata silnie pęd, co zwiększa ilość wypadów. Dlatego też, zwłaszcza tnąc pędy grubsze i twarde, posługujemy się sekatorem, a następnie wygładzamy powierzchnię cięcia nożem. Powierzchnia cięcia powinna być gładka i możliwie prostopadła do osi sadzonki. Górne cięcie może być nieco skośne, przy czym jest obojętne, czy będzie ono wykonane nad pąkiem, czy też w połowie międzywęźla, dolne cięcie natomiast W większości przypadków powinno być zrobione tuż pod pąkiem. Długość sadzonki wynosi przeważnie 15?20 cm zależnie od ilości i długości między-węźli. Dłuższe sadzonki tniemy u takich gatunków, jak bez czarny lub koralowy i wino-bluszcz, których międzywęźla dochodzą niekiedy do 30 cm. Staramy się utrzymać ustaloną dla danego gatunku długość sadzonki, co bardzo ułatwia cięcie, zwłaszcza sekatorem, oraz wysadzanie. Pocięte sadzonki układamy w pęczki tak, aby dolne końce znajdowały się na jednym poziomie, i wiążemy po 50?100 sztuk. Sadzonki zdrewniałe sporządzamy w grudniu lub styczniu. Wyjątek stanowią różne gatunki porzeczek, których sadzonki sporządzamy jesienią możliwie zaraz po ścięciu pędów.

Pora przygotowywania pędów

Najlepszą porą przygotowywania pędów na sadzonki jest późna jesień lub wczesna zima, gdy roślina po zrzuceniu liści zapada w stan spoczynku. Sadzonki z pędów ściętych przed mrozami ukorzeniają się na ogół gorzej, dlatego też do cięcia pędów powinniśmy przystąpić po pierwszych mrozach. Kolejność ścinania pędów i przygotowania z nich sadzonek powinna być zawczasu ustalona, co ułatwi nam rozplanowanie pracy. Za zasadę powinniśmy przyjąć, że im wcześniej dany gatunek lub odmiana zaczyna wiosną wegetację, tym wcześniej powinniśmy ciąć pędy na sadzonki. Pędy różnych gatunków tamaryszku ścinamy z roślin matecznych możliwie późno, nawet w lutym. Tamaryszek ma bardzo twarde drewno i łatwiej daje się ciąć zimą niż jesienią. Pędy na sadzonki zdrewniałe powinniśmy ciąć przede wszystkim z kwater szkółkowych, i to z najmłodszego materiału, sadzonego wiosną bieżącego roku. Pędy na tych roślinach są cieńsze, ale przeważnie dobrze dojrzałe (zdrewniałe), o krótszych międzywęźlach (pączki gęściej osadzone!). Ma to szczególne znaczenie dla roślin, które z natury mają długie międzywęźla (jaśminowiec, bez itp.). Można również ciąć materiał na sadzonki zdrewniałe w parkach lub na zieleńcach, po uprzednim dokładnym zidentyfikowaniu gatunku lub odmiany. Oczywiście ? część materiału na sadzonki zdrewniałe pozyskujemy z matecznika, który traktujemy raczej jako rezerwę (w przypadku braku dostatecznej ilości materiału ściętego z kwater lub z parku) bądź też dla sprawdzenia czystości gatunkowej lub odmianowej, jeżeli zachodzi obawa pomieszania na kwaterach.

Sadzonka zdrewniała

Dobra znajomość biologii poszczególnych gatunków oraz każdorazowe uwzględnianie przebiegu pogody w danym roku pozwoli na uniknięcie wielu błędów i uzyskanie dobrych wyników sadzonkowania. Sadzonką zdrewniałą nazywamy część pędu dostatecznie zdrewniałego, mającego odpowiednia ilość pączków i odciętego od rośliny w stanie bezlistnym. Na sadzonki zdrewniałe używamy dobrze zdrewniałe pędy jednoroczne, odpowiedniej grubości, z dobrze wykształconymi pączkami. Wierzchołkowych części pędu nie bierzemy na sadzonki, gdyż są przeważnie za mało zdrewniałe i mają słabo wykształcone pączki. Sadzonki z pędów 2- lub 3-;letnich w większości przypadków ukorzeniają się gorzej niż z pędów jednorocznych, jak bowiem wiadomo, im młodsza jest roślina lub jej część, tym bardziej jest plastyczna i tym większą ma zdolność wytwarzania nowych korzeni, jak jednak wykazały doświadczenia, u niektórych trudno ukorzeniających się roślin starsze ? dwu-lub trzyletnie ? pędy łatwiej się ukorzeniają niż pędy jednoroczne. Na przykład u wielu odmian jabłoni zaczątki korzeni pojawiają się dopiero na trzyletnich pędach. W praktyce szkółkarskiej musimy uwzględnić również fakt, że w latach o nienormalnym przebiegu pogody jednoroczne pędy nie mogą osiągnąć właściwego stopnia rozwoju i sadzonki z nich zrobione źle się ukorzeniają. Wówczas na sadzonki używamy również pędów starszych, dwu-, a nawet trzyletnich, które przeciętnie biorąc, dadzą większy procent roślin ukorzenionych niż sadzonki z pędów jednorocznych.

szkolkarstwo arty przyroda formy produkowanych roslin normy jakosciowe lokalizacja szkolki uksztaltowanie terenu gleba i podglebie h 2 arty przyroda h 2 najlepsza gleba gleby piaszczyste prochnica woda w glebie blizsze poznanie terenu h 3 arty przyroda h 3 dzielenie powierzchni kwatery drogi ogrodzenie zywoploty h 4 arty przyroda h 4 przeswietlenie zywoplotu inspekty produkcja szklarnie rury w szklarni h 5 arty przyroda h 5 rosliny wegetatywne nawozy mineralne planowanie plodozmianow zmianowanie a okres produkcji roslin kolejnosc roslin h 6 arty przyroda h 6 przyrodnicze podstawy zmianowania pomieszczenia socjalne pakownia szopa do zimowania warsztaty h 7 arty przyroda h 7 pomieszczenia gospodarcze pomieszczenia mieszkalne wielkosc i usytuowanie osrodka pielniki brony talerzowe h 8 arty przyroda h 8 glebogryzarka mechanizacja pracy zraszacze zrodlo wody urzadzenia nawadniajace h 9 arty przyroda h 9 technika rozmnazania pielegnowanie siewek drzew wykopanie siewek wykopywanie sortowanie i dolowanie technika pikowania h 10 arty przyroda h 10 pikowanie siewek oslanianie powierzchni gleby siew iglastych do gruntu duze nasiona sposoby siewu nasion h 11 arty przyroda h 11 siew jesienny pora siewu postepowanie z nasionami przed siewem przesuszenie przechowywanie nasion h 12 arty przyroda h 12 oczyszczanie czyszczenie i dosuszanie nasion sila kielkowania azot i potas prace pielegnacyjne h 13 arty przyroda h 13 pedy u iglastych mlode rosliny w kwaterach sadzenie pod sznur przygotowanie roslin do sadzenia pora sadzenia h 14 arty przyroda h 14 nawozenie obornikiem wiezba sadzenia plan sadzenia szczepienie zima w szklarni szczepienie w szklarni h 15 arty przyroda h 15 szczepienie w korzen szczepienie przez stosowanie technika okulizacji przed okulizacja przebieg pogody h 16 arty przyroda h 16 okulizacja przygotowanie zrazow wybor zrazow pora sadzenia podkladek szkolkarstwo sadownicze h 17 arty przyroda h 17 rozmnazanie drzew i krzewow lisciastych wysadzanie przygotowywanie sadzonek pora przygotowywania pedow sadzonka zdrewniala h 18 arty przyroda h 18 puder chemia organiczna substancje wzrostowe proces wzrostu zdolnosc ukorzeniania sie sadzonek h 19 arty przyroda h 19 odklad powietrzny rozmnazanie przez odklady kopczykowanie pedow zmniejszenie rozstawy kopczykowanie w duzych ilosciach h 20 arty przyroda h 20 obsypane pedy rozmnazanie przez kopczykowanie rozmnazanie przez podzial i odrosty rosliny mateczne sadzonki korzeniowe