Szczepienie w korzeń

Istnieje wiele gatunków drzew i krzewów, które szczepi się na kawałku korzenia zamiast na całej roślinie. W ten sposób można szczepić wiele drzew owocowych, jak jabłonie, grusze i śliwy, a także niektóre drzewa i krzewy ozdobne. Wieloletnia praktyka szkółkarska jednak wykazała, że rośliny szczepione na kawałku korzenia (szczególnie drzewa owocowe) rozwijają się o wiele słabiej od szczepionych na normalnej podkładce, na co wpływa prawdopodobnie powolne odbudowywanie systemu korzeniowego. Obecnie szczepienie w korzeń stosuje się bardzo rzadko i ogranicza się do niewielu gatunków i odmian pnączy (powojnik jackmana, odmiany powojnika górskiego i włoskiego, a także słodlin kwiecisty) oraz do piwoni drzewiastej. Na podkładki bierze się kawałki korzenia długości 6?10 cm i dostatecznej grubości. Rozmnażając piwonię drzewiastą stosuje się bądź szczepienie w klin, bądź też przez stosowanie, powojniki zaś szczepi się na przystawkę. Szczepienie wykonuje się zimą (styczeń ? marzec), w ciepłej szklarni, lub latem (sierpień ? wrzesień), w szklarni lub w inspekcie. Po założeniu zraza i obwiązaniu miejsca szczepienia ? najlepiej nitką bawełnianą ? szczepy wysadza się do doniczek, zapewniając im odpowiednią temperaturę i wilgotność powietrza.

Szczepienie przez stosowanie

Najlepszą metodą jest szczepienie przez stosowanie, zwane również szczepieniem na stosunek lub kopulizacją. Metoda ta polega na tym, że do skośnie ściętej podkładki dopasowuje się ścięty pod tym samym kątem zraz tej samej mniej więcej grubości. Obie powierzchnie cięcia muszą do siebie dokładnie pasować. !m większa jest powierzchnia cięcia, tym jest lepiej, bo na większej powierzchni stykają się miazgi podkładki i zraza, co ułatwia zrośnięcie się obu komponentów. Cięcie jest tym dłuższe i powierzchnia rany większa, im grubsza jest podkładka i zraz. Przy cienkich lub słabo rosnących podkładkach długość cięcia powinna wynosić co najmniej 3 cm, przy grubych podkładkach może dochodzić nawet do 15 cm. Szczepienie przez stosowanie przeprowadza się w następujący sposób: odpowiedniej grubości pędy tnie się na małe odcinki o trzech, czterech pączkach. Zraz tej samej mniej więcej grubości co podkładka bierze się do lewej ręki i zdecydowanym pociągnięciem szczepaka w bok robi się w jego dolnej części skośne, gładkie cięcie. Należy przy tym uważać, aby dolny pączek zraza znajdował się naprzeciwko środka płaszczyzny cięcia, Tak przycięty zraz przykłada się do przyciętej poprzednio podkładki w ten sposób, aby ich miazgi przylegały do siebie. Jeżeli zraz jest trochę cieńszy od podkładki, czego należy unikać, to trzeba dążyć do tego, aby kora i miazga podkładki i zraza łączyły się ze sobą chociaż z jednej strony.

Technika okulizacji

Jeden z pracowników wyciera suchą, miękką szmatką miejsce na pniu podkładki, gdzie będzie założone oczko z cienką tarczką kory. Taką tarczkę wraz z pączkiem i kawałkiem ogonka liściowego nazywamy tarczką okulizacyjną. Jeżeli tarczka okulizacyjną ma być założona u nasady pieńka lub w szyjkę korzeniową, należy najpierw odkopać je drewnianą łopatką lub małą ręczną motyczką. W ślad za robotnikiem wycierającym podkładki postępuje ogrodnik wykonujący oczkowanie. Ogrodnik wycina najpierw na korze podkładki (w miejscu, w którym ma być założona tarczka okulizacyjną) za pomocą dwóch cięć literę T. Aby to wykonać, okulizujący nagina ku sobie lewą ręką podkładkę i robi szybkim ruchem noża nacięcie poziome, a potem prowadząc nóż po linii prostej od dołu do góry wykonuje cięcie podłużne. Zwykle oczko zakłada się po stronie zachodniej podkładki, tj. na jej boku od strony sąsiedniej podkładki w rzędzie przy kierunku rzędów z zachodu na wschód. Chroni to wyrastający z założonego pączka pęd od wyłamania przez wiatry zachodnie, najczęściej u nas występujące. Nie należy zakładać tarczki okulizacyjnej od strony międzyrzędzia, gdyż wtedy wyrastające z boku podkładki pędy mogą być uszkadzane przy odchwaszczaniu i spulchnianiu gleby.  Po zrobieniu nacięć ogrodnik odgina za pomocą piętki okulizaka korę z obu stron uważając, aby jej nie skaleczyć lub nie załamać. Tak nacięcie, jak i odchylenie kory trzeba wykonać bardzo ostrożnie, aby nie uszkodzić miazgi. Po przygotowaniu podkładki okulizujący, pracujący dotąd w postawie pochylonej, wyprostowuje się i ścina ze zraza trzymanego w lewej ręce tarczkę okulizacyjną. Ścięcie tarczki okulizacyjnej można wykonać w dwojaki sposób.

Przed okulizacją

Przed okulizacją należy przygotować ostre specjalne noże, tzw. okulizaki. Do ich ostrzenia potrzebne są osełki, marmurki oraz paski skórzane. Nóż do okulizowania powinien być stale dobrze wyostrzony, gdyż tylko takim nożem można prawidłowo i sprawnie ścinać oczka ze zraza. Na każdych 10 okulizujących ogrodników trzeba mieć co najmniej jeden nóż w zapasie. Jako wiązadła używamy zazwyczaj rafii. Pracownicy, którzy obwiązują okulanty, przygotowują sobie wcześniej rafię tnąc ją na odcinki długości około 30 cm. Wiązkę pociętej rafii pracownik przywiązuje sobie do pasa, aby łatwiej było wyciągnąć po jednym włóknie w miarę postępowania pracy. Wiedząc ile mamy podkładek do okulizacji, musimy zawczasu zapotrzebować odpowiednią ilość rafii, licząc na każde 1 000 sztuk około 250?300 g. Przed przystąpieniem do oczkowania trzeba przygotować dostateczną ilość szmatek płóciennych do wycierania podkładek, drewnianych łopatek do odgarniania ziemi (gdy mamy zakładać oczko w szyjkę korzeniową lub bardzo nisko na pniu) oraz wiadra z wodą do przetrzymywania zrazów. Niektórzy szkółkarze trzymają w czasie okulizacji zrazy nie w wodzie w wiadrze, lecz w skrzynce drewnianej, gdzie są obłożone mokrym mchem. Ter sposób jest jednak gorszy, gdyż zrazy są mokre i zabrudzone ziemią i kawałkami mchu, co utrudnia pracę i powoduje zanieczyszczenie, a niekiedy zakażenie rany, i tym samym otrzymujemy gorsze wyniki.

Przebieg pogody

Przy sprzyjającej pogodzie (ciepło, dostateczna ilość opadów) podkładki posadzone jesienią lub wiosną szybciej regenerują uszkodzone części i wcześniej rozpoczynają intensywnie rosnąć, a tym samym i miazga pojawia się u nich wcześniej, jeżeli lato jest przekropne, przedłuża się wzrost podkładek i aktywność miazgi. Gdy wiosna jest sucha, miazga pojawia się zazwyczaj dużo później. Nawet jednak po wilgotnej wiośnie lato suche skraca okres okulizacji, bo rośliny szybciej kończą rozwój. Należy podkreślić, że przebieg pogody jest najważniejszym czynnikiem regulującym terminy okulizacji. Umiejętność uchwycenia odpowiedniego momentu okulizacji wymaga uwzględnienia wzajemnego wpływu wszystkich wyżej wymienionych czynników. Termin okulizacji zależy również od dojrzałości zraza, tj. od dostatecznego rozwoju tegorocznego pędu i zakończenia formowania się pączków. Pączki użyte do okulizacji przed zakończeniem ich kształtowania się albo źle się zrastają, albo też rozwijają się źle, dając słabo rosnące okulanty. Aby nie opóźniać zbytnio okulizacji, używa się do oczkowania pączki ze środkowej części pędu, które wcześniej kończą wzrost, odrzuca się natomiast pączki z wierzchołkowej części gałązki, a niekiedy również pączki śpiące z dolnej części pędu, gdyż zrastają się one gorzej. Różnice w rozwoju pączków na tegorocznych pędach bywają u różnych gatunków mniejsze, u innych większe, np. u pestkowych wykształcają się one dość równomiernie na całym pędzie.

szkolkarstwo arty przyroda formy produkowanych roslin normy jakosciowe lokalizacja szkolki uksztaltowanie terenu gleba i podglebie h 2 arty przyroda h 2 najlepsza gleba gleby piaszczyste prochnica woda w glebie blizsze poznanie terenu h 3 arty przyroda h 3 dzielenie powierzchni kwatery drogi ogrodzenie zywoploty h 4 arty przyroda h 4 przeswietlenie zywoplotu inspekty produkcja szklarnie rury w szklarni h 5 arty przyroda h 5 rosliny wegetatywne nawozy mineralne planowanie plodozmianow zmianowanie a okres produkcji roslin kolejnosc roslin h 6 arty przyroda h 6 przyrodnicze podstawy zmianowania pomieszczenia socjalne pakownia szopa do zimowania warsztaty h 7 arty przyroda h 7 pomieszczenia gospodarcze pomieszczenia mieszkalne wielkosc i usytuowanie osrodka pielniki brony talerzowe h 8 arty przyroda h 8 glebogryzarka mechanizacja pracy zraszacze zrodlo wody urzadzenia nawadniajace h 9 arty przyroda h 9 technika rozmnazania pielegnowanie siewek drzew wykopanie siewek wykopywanie sortowanie i dolowanie technika pikowania h 10 arty przyroda h 10 pikowanie siewek oslanianie powierzchni gleby siew iglastych do gruntu duze nasiona sposoby siewu nasion h 11 arty przyroda h 11 siew jesienny pora siewu postepowanie z nasionami przed siewem przesuszenie przechowywanie nasion h 12 arty przyroda h 12 oczyszczanie czyszczenie i dosuszanie nasion sila kielkowania azot i potas prace pielegnacyjne h 13 arty przyroda h 13 pedy u iglastych mlode rosliny w kwaterach sadzenie pod sznur przygotowanie roslin do sadzenia pora sadzenia h 14 arty przyroda h 14 nawozenie obornikiem wiezba sadzenia plan sadzenia szczepienie zima w szklarni szczepienie w szklarni h 15 arty przyroda h 15 szczepienie w korzen szczepienie przez stosowanie technika okulizacji przed okulizacja przebieg pogody h 16 arty przyroda h 16 okulizacja przygotowanie zrazow wybor zrazow pora sadzenia podkladek szkolkarstwo sadownicze h 17 arty przyroda h 17 rozmnazanie drzew i krzewow lisciastych wysadzanie przygotowywanie sadzonek pora przygotowywania pedow sadzonka zdrewniala h 18 arty przyroda h 18 puder chemia organiczna substancje wzrostowe proces wzrostu zdolnosc ukorzeniania sie sadzonek h 19 arty przyroda h 19 odklad powietrzny rozmnazanie przez odklady kopczykowanie pedow zmniejszenie rozstawy kopczykowanie w duzych ilosciach h 20 arty przyroda h 20 obsypane pedy rozmnazanie przez kopczykowanie rozmnazanie przez podzial i odrosty rosliny mateczne sadzonki korzeniowe